زمینه و هدف: فرزندآوری به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل جمعیتی، همواره موردتوجه بوده است.با توجه به کاهش چشمگیر نرخ باروری دردهه‌های اخیر در سراسرجهان و نیز سیاست‌های جدیداتخاذ شده در کشور در زمینه فرزندآوری، بررسی عوامل مؤثر بر تصمیم فرزندآوری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر آموزش مبتنی برتئوری رفتار برنامه‌ریزی شده بر قصد فرزندآوری در دانشجویان زن دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی انجام شده است.

روش‌‌بررسی: مطالعه حاضر یک مطالعه مداخله‌ای (تجربی) بود که بر روی۱۲۰دانشجوی زن ورودی سال‌های ۱۳۹۹ تا۱۴۰۱ انجام شد. شرکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل (هر گروه۶۰ نفر) تقسیم شدند. سپس از روش نمونه‌گیری تصادفی در دسترس استفاده شد. به این ترتیب که از بین دانشجویان سال اول تا سوم دانشکده‌های پرستاری-مامایی و داروسازی، ۱۲۰نفر به صورت تصادفی با استفاده از نرم‌افزار اکسل و بر اساس معیارهای ورود، به دو گروه تقسیم شدند.
آموزش گروه مداخله در قالب ۶ جلسه آموزشی، مبتنی بر تئوری رفتار برنامه‌ریزی شده، هر جلسه به مدت ۲۰ دقیقه و به صورت هفتگی با فاصله زمانی بین جلسات به صورت منظم و مشخص برگزار شد. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه‌های اطلاعات‌دموگرافیک، سنجش‌آگاهی و قصدرفتاری در زمینه فرزندآوری گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS27 تجزیه و تحلیل شدو آزمون‌فرض دوطرفه با سطح‌معناداری کمتر از 05/0درنظر گرفته‌شد.
یافته‌ها:میانگین نمره‌آگاهی دانشجویان‌زن در گروه‌مداخله، قبل و بعداز مداخله‌آموزشی، تفاوت‌معناداری داشتند(P=0.002). برای سازه قصدرفتاری، تفاوت‌معناداری در میانگین‌نمره در گروه‌، قبل و بعد از آموزش(P=0.036)و بعداز آموزش، در گروه-کنترل و مداخله(P=0.037) به دست آمد.
نتیجه‌گیری: نتایج نشان دادکه مداخله آموزشی مبتنی بر رفتار برنامه‌ریزی شده می‌تواند بر قصد باروری دانشجویان‌زن مجرد تأثیر مثبت داشته باشد. پیشنهاد می‌شود از این مدل و مداخلات برای تشویق زنان مجرد به فرزندآوری در برنامه‌های آموزشی مرتبط با سیاست‌های رشد جمعیت استفاده وبرنامه‌ریزی شود.