اثر روشهاى تدریس مشارکتى و سخنرانى به میزان نمره مقایسه دانشجویان دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکى لرستان

نوع مقاله : مقاله اصیل

نویسندگان

1 کارشناس‏ ارشد مدیریت آموزشى و برنامه ریزى، دانشگاه علوم پزشکى لرستان

2 استادیار دکتراى تخصصى علوم تغذیه، عضو هیات علمى دانشگاه علوم پزشکى لرستان

چکیده

مقدمه و هدف: روش سخنرانى یکى از قدیمى ترین روشهاى تدریس است که در حال حاضر نیز توسط بسیارى از اساتید در دانشگاههاى مختلف دنیا از جمله دانشگاههاى علوم پزشکى ایران بطور رایج مورد استفاده قرار مى گیرد. اما، از آنجائیکه این روش بر نقش استاد تأکید فراوان دارد، توسط بعضى از محققین پژوهش در آموزش مورد نقد و ارزیابى قرار گرفته است. از طرفى،بعضى مطالعات انجام گرفته نتوانسته است اختلاف معنى دارى بین روش سخنرانى و مشارکتى در میزان یادگیرى پیدا نماید. به همین دلیل، این مطالعه با هدف مقایسه دو روش تدریس سخنرانى و مشارکتى در میزان یادگیرى دانشجویان انجام شد.
مواد و روش ها: این تحقیق به روش تجربى بر روى دانشجویان ترم اول شبانه رشته هاى بهداشت خانواده و مبارزه با بیماریها براى درس اصول تغذیه در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکى لرستان صورت گرفت. تعداد کل دانشجویان 36نفر بود که بعد از جور شدن از نظر جنس، سن و و رشته تحصیلى به طور تصادفى به دو گروه (هر گروه 18 نفر) روش سخنرانى و مشارکتى تقسیم شدند. بطوریکه در هر گروه 9 دختر و 9 پسر از هر دو رشته وجود داشت. بعد از 8جلسه آموزش بدون اطلاع قبلى یک آزمون در قالب20سوال چهارگزینه اى برگزار گردید. از آزمون من-ویتنى براى مقایسه میانگین نمرات کسب شده توسط دو گروه استفاده شد.
 یافته ها:16نفر از دانشجویان گروه مشارکتى در آزمون شرکت نمودند. میانگین نمره آنها 7/7و انحراف معیار 9/2بود. در گروه سخنرانى از18نفر دانشجو١5نفر(9/88درصد) در آزمون شرکت کردند. میانگین نمره آنها 3/8با انحراف معیار 4/2بود. تفاوت معنى دارى بین دو روش تدریس مشاهده نشد.
 نتیجه گیرى:بین دو روش مشارکتى طرح کارآیى تیم و سخنرانى در کسب نمره توسط دانشجویان کاردانى تفاوت عمده اى دیدهنشد. ولى با توجه به محدودیتهاى این مطالعه و از طرفى تمایل بیشتر دانشجویان براى اجراى روش مشارکتى پیشنهاد مى شود در اینزمینه مطالعات بیشترى انجام شود.

کلیدواژه‌ها