مقدمه: حفظ فاصله مناسب بین پایهها )بین اباتمنتها(، عامل مهمی در موفقیت طوالنیمدت پروتزهای ثابت دندانی است،
زیرا مستقیماً بر پایداری، استحکام و سازگاری پروتز با بافتهای دهانی اطراف تأثیر میگذارد. این عامل در فواصل بیدندانی
قدامی کوتاه و بلند، که دقت قالبگیری نقش حیاتی دارد، اهمیت بیشتری پیدا میکند. این مطالعه با هدف مقایسه دقت
تکنیکهای قالبگیری یک مرحلهای و دو مرحلهای در فضاهای بیدندانی قدامی بلند و کوتاه انجام شد.
مواد و روشها: یک مطالعه آزمایشگاهی با استفاده از دو مدل دندانی )دنتوفرم( که نشاندهنده فواصل بیدندانی قدامی کوتاه
و بلند بودند، انجام شد. برای هر شرایط، ده قالب با استفاده از تکنیکهای قالبگیری یک مرحلهای و دو مرحلهای ساخته شد.
همه قالبها با استفاده از اسکنر داخل دهانی اسکن و با استفاده از نرمافزار اکسو کد تجزیه و تحلیل شدند. دادهها با استفاده از
آزمونتی مستقل مقایسه شد.
یافته ها : در مدل بیدندانی با طول ناحیه بی دندانی زیاد، تکنیک دو مرحلهای فاصله بین پایهها را با دقت قابل توجهی بااالتر
از تکنیک یک مرحلهای حفظ کرد )0/05 < P) . برعکس، در مدل با طول کم، تکنیک یک مرحلهای دقت بهتاری نشاان داد،
در حالی که روش دو مرحلهای انحراف قابل توجهی از مدل اصلی نشان داد )0/001 < P) .
نتیجه گیری: دقت قالب گیری می تواند تحت تاثیر طول ناحیه بی دندانی باشد؛ تکنیک دو مرحلهای برای فضاهای طوالنی
دقیقتر است، در حالی که تکنیک یک مرحلهای برای فضاهای کوتاه ترجیح داده میشود. انتخاب مناسب تکنیک قالب گیری،
میتواند دقت و موفقیت درمان پروتزی را افزایش دهد.