مقدمه و هدف: مهم‌ترین عنصر هر سازمانی، نیروى انسانی علاقمنـد به شغل خود است. لذا بررسی و معرفی راه‌هایی براى ایجاد رضایت شغلی بیشتر و افزایش کارآیی از اولویت‌هاى اساسی در سازمان‌هاى مختلف به حساب می‌آید. نظر به اینکه پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه در محـیـط‌هایی کار می‌کنند که در آن مرگ و زندگی و تامین سلامـتـی بیماران از اهم مسائل می‌باشد. بنابراین رضایت شغلی می‌تواند در امر سلامتی خود و بیمارانشان کمک نماید. با توجه به اهمیت مسئله مذکور، این پژوهش با هدف بررسی میزان رضایت شغلی در پرستاران شاغل در بخش‌های مراقبت ویژه کرونایی و غیر کرونایی مراکز آموزشی درمانی شهر خرم‌آباد انجام شد.
روش‌کار: این مطالعه یک پزوهش توصیفی تحلیلی از نوع همگروهی می باشد. جامعه مورد مطالعه، کلیه پرستاران شاغل در بخش‌های مراقب ویژه کرونایی و غیر کرونایی مراکز آموزشی درمانی شهر خرم‌آباد بوده و نمونه‌گیری به صورت تمام شماری و حجم نمونه 102 نفر می باشد. ابزار پژوهش، مقیاس رضایت شغلی مینه‌سوتا استفاده شد. جهت ﺗﺤﻠﻴﻞ داده‌ها از امار توصیفی و استنباطی از نرم‌افزار spss نسخه 25 استفاده شد.
یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که 4/82% نمونه‌ها زن، بیشترین گروه سنی26-30 سال، 3/83 % دارای تحصیلات کارشناسی می باشند. 97/51% از این تعداد مجرد، 05/47 % متاهل و 1 نفر طلاق گرفته می باشند. از نظر رضایت شغلی، پرستاران بخش‌های مراقبتهای ویژه کرونا‌یی و غیر کرونا‌یی، میزان رضایت ضعیف و به ترتیب 47% و 49% بودند که هر دو گروه دارای رضایت شغلی در سطح ضعیف می‌باشند و بین دو گروه از این نظر تفاوت معنی دار آماری بدست نیامد (P=0/17).
نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش نشان داد رضایت شغلی در پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه در سطح پایینی قرار دارد و کرونا در میزان این رضایت تاثیری معنی‌داری نداشته است.